सम्यग्वर्णप्रयोगेण ब्रह्मलोके महीयते

देवानां राजा इन्द्रः

देवानां राजा इन्द्रः, असुराणां राजा वृत्रासुरः च परस्परवैरिणौ स्तः। वृत्रासुरः स्वबलवृद्धये इन्द्रविजयाय च यज्ञं कारितवान्। आहुतिमन्त्रे स्वरपरिवर्तने

पुत्रः व्याकरणं पठेत्

पुत्रः व्याकरणं पठेत्, यतः स्वजनः, श्वजनः, सकलम्, शकलम्, सकृत्, शकृत् इत्यादिषु सूक्ष्मवर्णभेदात् अर्थभेदः जायते।

वर्णाः स्पष्टतया स्वाभाविकरूपेण च प्रयोज्याः। न

वर्णाः स्पष्टतया स्वाभाविकरूपेण च प्रयोज्याः। न ते अव्यक्ताः, न च पीडिताः भवितव्याः।

यथा व्याघ्री स्वपुत्रान् न क्षतं न

यथा व्याघ्री स्वपुत्रान् न क्षतं न पतनं च जनयित्वा गृह्णाति, तथा वर्णाः नातिकठोरतया नातिशैथिल्येन च उच्चारणीयाः।

माधुर्यम्

माधुर्यम्, अक्षरव्यक्तिः, पदच्छेदः, सुस्वरः, धैर्यम्, लयसमर्थम् इति एते उत्तमपाठकस्य षट् गुणाः।